Strona 5 z 6
Metody pośrednieDo najpopularniejszych metod pośredniego oddziaływania na osoby jąkające się należą:
- porada;
- farmakoterapia i ziołolecznictwo;
- leczenie paramedyczne i parapsychologiczne;
- terapia ruchowa, połączona z zabawą;
- logorytmika;
- psychoterapeutyczne:
- hipnoterapia;
- psychoterapia treningowa:
- proste ćwiczenia pozytywne,
- trening negatywny,
- relaksację,
- desensytyzację (desensybilizację),
- technikę implozywną.
- psychoanaliza i psychodrama.
Terapia ruchowa, połączona z zabawą, której przykładem jest metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.
Bogdanowicz M., autorka polskiej adaptacji metody uważa, że metoda zastosowana w przypadku dzieci jąkających się poprzez aktywność ruchową zapewnia: poprawę stanu emocjonalnego, funkcjonowania społecznego i komunikacji (werbalnej i niewerbalnej) z otoczeniem. Podstawowym założeniem jest wykorzystanie ruchu do rozwijania poczucia bezpieczeństwa, schematu ciała i orientacji przestrzennej, m.in. usprawnienia ruchowego oraz do nawiązywania bliskich kontaktów międzyludzkich. Terapia jest prowadzona w formie zajęć grupowych, w których uczestniczy kilkoro lub kilkanaścioro dzieci i ich partnerzy Doświadczenia pozytywnie oddziałują zarówno na czynnik emocjonalny, jak i motoryczny.
Terapia zabawą jest metodą leczenia mającą wiele form takich, jak: zabawa w piaskownicy, gry przy użyciu zabawek i innych materiałów, modelowanie w glinie i plastelinie, rozrywanie balonów, teatrzyk kukiełkowy i inne. Techniki te nie służą tylko zabawie, ale stanowią okazję do ujawnienia i rozładowania wewnętrznych napięć i konfliktów.
Proste ćwiczenia pozytywne
Zdaniem Kratochvila ćwiczenia te odgrywają zasadniczą rolę w usuwaniu jąkania. „Przy jąkaniu się ćwiczy się najpierw mowę szeptem, następnie czytanie w tolerowanym przez pacjenta otoczeniu, krytyczne głoski pacjent początkowo opuszcza, albo rozpoczyna się ćwiczenia od czytania samych samogłosek w tekście; ćwiczy się prawidłowy oddech przy czytaniu i mówieniu, stopniowo przechodzi się od opowiadania przeczytanego tekstu do spontanicznej rozmowy; pacjent uczy się mówić bez błędów i w obecności kilku osób” (Kratochvil 1974, 184).




