Zaburzenia mowy u osób z autyzmem

Strona 1 z 2
Autyzm, zwany również autyzmem dziecięcym to głębokie, całościowe zaburzenie rozwoju pojawiające się między 18 a 30 miesiącem życia dziecka.Jest to choroba neurologiczna. Należy pamiętać, iż nazwa autyzm dziecięcy jest nazwą autyzmu, która zwraca nam uwagę na okres życia, kiedy obserwujemy jego pierwsze objawy u dzieci.
Etiologia

Brak jest jednoznacznej przyczyny wywołującej autyzm. Podłożem wszystkich zaburzeń spektrum autyzmu jest biologiczne uwarunkowane zaburzenie, dotyczace rozwijającego się mózgu. Mogą to być:
  • zaburzenia genetyczne;
  • uszkodzenia centralnego układu nerwowego;
  • nieprawidłowości środowiskowe modyfikujące zachowania dziecka;
  • defekty sfery poznawczej i zaburzenia percepcji;
  • zaburzenia ustrojowe;
  • szczepionki;
  • stosowanie antybiotyków w leczeniu infekcji uszu.
Nie ma jednego, uniwersalnego testu pozwalającego rozpoznać autyzm. Jednak można wyróżnić pewne cechy osób z autyzmem. Są to:
  • głęboki brak kontaktu z innymi ludźmi, wycofywanie się z kontaktów społecznych lub niezdolność do ich tworzenia;
  • obsesyjna potrzeba zachowania identyczności otoczenia (nadmierne przywiązanie do rutyny i niezmienności);
  • fascynacja obiektami, przedmiotami (np.: guzikiem, wełną, kawałkiem papieru) albo własnymi częściami ciała a niekiedy ruchem (kręcenie przedmiotami, zapalanie i gaszenie światła);
  • zaburzenia mowy (mutyzm, echolalia) lub całkowity brak mowy;
  • zachowania inteligentne, które wskazują na potencjalne możliwości intelektualne dziecka;
  • stereotypowe ruchy, które obejmują ręce (klaskanie, trzepotanie, machanie palcami, natrętne kręcenie przedmiotami) lub całe ciało (kołysanie się, kręcenie w kółko, napady skłonów), a niekiedy całą postawę i chód (współruchy rąk i całego ciała: chodzenie na palcach, podskoki lub kołysanie z jednoczesnym klaskaniem albo trzepotaniem rąk);
  • zaburzenia funkcjonowania jednego lub kilku zmysłów. Zaburzenia te mogą dotyczyć zarówno zmysłu słuchu, wzroku, dotyku, smaku, węchu, jak i czucia proprioceptywnego; (np.: nadwrażliwość słuchowa, przejawem jej jest zasłanianie uszu rękoma, a nawet agresja na dźwięk; niewrażliwość na ból);
  • zachowania dysfunkcjonalne, takie jak zachowania autostymulacyjne, samookaleczanie (np. gryzienie dłoni, uderzanie głową w różne przedmioty).

Według najnowszej wersji z 1994 roku zwanej DSM-IV podstawowe cechy autyzmu to:

          1. Jakościowe uszkodzenie w zakresie społecznej interakcji, mogące się manifestować poprzez:
A.widoczne uszkodzenia w zakresie posługiwania się złożonymi zachowaniami niewerbalnymi takimi jak wymiana spojrzeń, ekspresja mimiczna, pozycje ciała oraz gesty w celu regulacji społecznej interakcji;
B.niepowodzenia w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami;
C.brak spontanicznego dążenia do dzielenia się z innymi przyjemnościami, zainteresowaniami lub osiągnięciami;
D.brak odwzajemnienia społecznego lub emocjonalnego.

2. Jakościowe uszkodzenia w zakresie komunikacji mogące pojawiać się jako:
A.opóźnienie w rozwoju mowy lub całkowity jej brak, czemu nie towarzyszy próba kompensacji za pomocą alternatywnych sposobów komunikowania się, jak gesty czy mimika;
B.widoczne uszkodzenie zdolności do inicjowania lub podtrzymywania rozmowy u jednostek z rozwiniętą mową adekwatną;
C.stereotypowe i naśladownicze używanie języka;
D.brak zróżnicowanych, spontanicznych zabaw w udawanie lub społecznych zabaw naśladowczych właściwych dla poziomu rozwojowego.



3. Ograniczone powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowania, zainteresowań i aktywności mogące mieć następujący charakter:
A.pochłaniające zajmowanie się jednym lub większą ilością stereotypowych i ograniczonych wzorców zainteresowań będące nienormalnymi zarówno pod względem intensywności jak i zogniskowania uwagi;
B.ewidentne sztywne trzymanie się specyficznych, niefunkcjonalnych rutyn i rytuałów;
C.stereotypowe i powtarzające się manieryzmy ruchowe;
D.uporczywe zajmowanie się częściami obiektów.
W grupie „A” oceniane są zachowania społeczne dziecka - reakcja na kontakt z drugą osobą lub grupą rówieśniczą.
W grupie „B” zawarte są kryteria oceny rozwoju mowy ekspresyjnej, komunikacji niewerbalnej oraz wyobraźni.
Grupa „C” dotyczy oceny aktywności i zainteresowań.
W grupie „D” należy dokładnie określić początek pojawienia się pierwszych symptomów zespołu.